|
Γλωσσικά σχόλια
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Ερμηνευτικά σχόλια
Ἦν χρόνος ὅτ’: Η φράση αυτή απoτελεί συνηθισμένη έναρξη μυθικών διηγήσεων στην αρχαιότητα. Μοιάζει πολύ με την εισαγωγική φράση των δικών μας παραμυθιών: ήταν κάποτε… Με παρόμοιο τρόπο σκιαγραφεί ένας άλλος μεγάλος σοφιστής, ο Πρωταγόρας, στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο, τα πρώιμα στάδια του ανθρώπινου πολιτισμού. Ἦν χρόνος ὅτ’ ἦν ἄτακτος ἀνθρώπων βίος… ἐζημιοῦτο δ’ εἴ τις ἐξαμαρτάνοι: Οι περισσότεροι σοφιστές που πήραν θέση πάνω στο ζήτημα της προέλευσης του νόμου και της δικαιοσύνης δίδασκαν ότι κατά την πρώτη περίοδο της εμφάνισης των ανθρώπων στη Γη δεν υπήρχαν ούτε κοινωνική οργάνωση ούτε νόμοι. Οι άνθρωποι κατευθύνονταν περισσότερο από τα ένστικτά τους και το δίκαιο του ισχυροτέρου, συνεπώς η ειρηνική συμβίωση δεν ήταν εφικτή· ο πιο δυνατός υπερίσχυε και επέβαλλε τη θέλησή του στους αδύνατους. Η πρωτόγονη αυτή κατάσταση αντιμετωπίστηκε χάρη στον νόμο και στο δίκαιο, που διαμόρφωσαν νέες συνθήκες ζωής για το ανθρώπινο γένος. Οι άνθρωποι προσπάθησαν με αυτά τα μέσα να εγκαθιδρύσουν στις κοινωνίες τους τη δικαιοσύνη και να τιμωρήσουν την ὕβριν, δηλαδή την αλαζονεία που οδηγεί στην αδικία. Υπάκουαν όμως στους νόμους μόνο όταν υπήρχε κίνδυνος να γίνουν αντιληπτοί και να τιμωρηθούν για την παράβαση που είχαν διαπράξει. τηνικαῦτά μοι δοκεῖ πυκνός τις καὶ σοφὸς γνώμην ἀνήρ: Κατά τον Κριτία, η ολοκληρωτική επικράτηση του νόμου και του δικαίου εξασφαλίστηκε μόνο όταν ένας οξυδερκής άνθρωπος επινόησε τους θεούς, που παρατηρούν τις πράξεις του ανθρώπου και κρίνουν ακόμα και αυτές που ξεφεύγουν από τη ματιά των αρχόντων της πόλης. Έτσι, ο σοφιστής παρουσιάζει τη θρησκεία ως ελεγκτικό θεσμό που βασίζεται στο δέος που προκαλεί ο παντεπόπτης, παντοδύναμος και αθάνατος θεός. |
Ερωτήσεις
Β1. Λεξιλογικός Πίνακας
Ασκήσεις
Β2. Ετυμολογικά Δεύτερο συνθετικό λέξη κλιτή – επίθετο Κατά τη σύνθεση, όταν το β΄ συνθετικό είναι επίθετο, μένει αμετάβλητο. Ασκήσεις
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Η ευκτική ενεστώτα του ρ. εἰμὶ δε σχηματίζεται με τη χαρακτηριστική δίφθογγο -οι-, όπως αυτή των βαρύτονων ρημάτων.
Κλίση ευκτικής ενεστώτα ρ. εἰμί
| εἴη εἴηςεἴη |
εἴημεν / εἶμεν εἴητε / εἶτεεἴησαν / εἶεν |
Η ευκτική του παρακειμένου των βαρύτονων ρημάτων σχηματίζεται τόσο περιφραστικά (πιο εύχρηστος τύπος) από την ενεργητική μετοχή παρακειμένου του ρήματος και την ευκτική ενεστώτα του ρ. εἰμί, π.χ. λελυκώς, -υῖα, -ὸς εἴην, όσο και μονολεκτικά (σπάνια), π.χ. λελύκ-οιμι, λελύκ-οις κτλ.
Κλίση ευκτικής παρακειμένου ε.φ.
| κεκελευκώς, -υῖα, -ὸς κεκελευκώς, -υῖα, -ὸς
κεκελευκώς, -υῖα, -ὸς |
______________________________
_______________ |
κεκελευκότες, -υῖαι, -ότα κεκελευκότες, -υῖαι, -ότα
κεκελευκότες, -υῖαι, -ότα |
______________________________
_______________ |
2. Γ΄ κλίση επιθέτων
Αφωνόληκτα τρικατάληκτα σε -ας, -ασα, -αν
| Ο τύπος πᾶν του κειμένου ανήκει στο αφωνόληκτο τρικατάληκτο επίθετο πᾶς, πᾶσα, πᾶν. Άλλα επίθετα αυτής της κατηγορίας είναι τα σύνθετά του ἅπας και σὺμπας. Ακολουθεί η κλίση του: |
| ενικός αριθμός | πληθυντικός αριθμός | |||||
| αρσενικό | θηλυκό | ουδέτερο | αρσενικό | θηλυκό | ουδέτερο | |
| ονομ. | πᾶς (< πάντ-ς) | πᾶσα | πᾶν(< πάντ-) | πάντ-ες | πᾶσαι | πάντ-α |
| γεν. | παντ-ός | πάσης | παντ-ός | πάντ-ων | πασῶν | πάντ-ων |
| δοτ. | παντ-ί | πάσῃ | παντ-ί | πᾶσι (< πάντ-σι) | πάσαις | πᾶσι (< πάντ-σι) |
| αιτ. | πάντ-α | πᾶσαν | πᾶν (<πάντ-) | πάντ-ας | πάσας | πάντ-α |
| κλητ. | πᾶς (< πάντ-ς) | πᾶσα | πᾶν (<πάντ-) | πάντ-ες | πᾶσαι | πάντ-α |
Παρατηρήσεις
Γ2. Σύνταξη
Το άμεσο και έμμεσο αντικείμενο
Όπως διδαχθήκατε πέρυσι (Ενότητα 11), εκτός από τα ρήματα που η σημασία τους συμπληρώνεται με ένα αντικείμενο (μονόπτωτα ρήματα), υπάρχουν και αυτά που η σημασία τους συμπληρώνεται με δύο αντικείμενα που δε συνδέονται παρατακτικά μεταξύ τους (δίπτωτα ρήματα). Στην περίπτωση που συναντάμε δίπτωτο ρήμα, διακρίνουμε τα αντικείμενά του σε άμεσο και έμμεσο σύμφωνα με τον ακόλουθο πίνακα:
| δίπτωτα ρήματα | ||
| άμεσο αντικείμενο | έμμεσο αντικείμενο | παράδειγμα |
| αιτιατική | δοτική | Πᾶσαν ὑμῖν τὴν ἀλήθειαν ἐρῶ. |
| αιτιατική | γενική | Ὑμεῖς ἐμοῦ ἀκούσασθε πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. |
| αιτιατική προσώπου | αιτιατική πράγματος | Ἡμεῖς ὑμᾶς κακὸν οὐδὲν πώποτε ἐποιήσαμεν. |
| γενική | δοτική | Τῆς τῶν Ἐλλήνων ἐλευθερίας παρεχωρήσατε αὐτῷ. |
Παρατήρηση
Απαρέμφατο ή δευτερεύουσα ονοματική πρόταση που επέχει θέση αντικειμένου αντιστοιχεί στην αιτιατική πτώση ουσιαστικού που δηλώνει πράγμα.
Ασκήσεις
Να μεταφέρετε τους ρηματικούς τύπους στο ζητούμενο πρόσωπο της ευκτικής αορίστου και παρακειμένου:
| οὗτος | κωλύω | ||
| θύω | |||
| σχολάζω | |||
| οὗτοι | κρύπτω | ||
| γράφω | |||
| ἀθροίζω |
| γεγονότες εἶεν, λελυκότες εἶμεν, ἐπιδεδημηκὼς εἴη (ἐπιδημέω, -ῶ = επιστρέφω), τετελευτηκὼς εἴη (τελευτάω, -ῶ = πεθαίνω),ἀποδεδωκὼς εἴη |
| α. γ΄εν. ευκτ. ενεστ. ρ. εἰμί: | Α. εἴην | Π. εἴη |
| β. γ΄ εν. ευκτ. παρακ. ρ. ψηφίζω: | Λ. ἐψηφικὼς εἴη | Ρ. ἐψηφικὼς εἴην |
| γ. α΄πληθ. ευκτ. παρακ. ρ. φεύγω: | I. πεφευγότες εἴητε | Α. πεφευγότες εἴημεν |
| δ. β΄ εν. ευκτ. παρακ. ρ. θαυμάζω: | Ο. τεθαυμακότες εἴητε | Τ. τεθαυμακὼς εἴης |
| ε. β΄ πληθ. ευκτ. παρακ. ρ. λείπω: | Ω. λελοιπότες εἴητε | Η. λελοιπότες εἴησαν |
| στ. α΄ πληθ. ευκτ. παρακ. ρ. παρασκευάζω: | Ν. παρεσκευακότες εἴημεν | Σ. παρεσκευακότες εἴησαν |
| Ερώτηση | α | β | γ | δ | ε | στ |
| Απάντηση |

